Działalność notariuszy reguluje ustawa z dnia 14 lutego 1991 roku Prawo o notariacie[1]. Ustrój notariatu w Polsce jest podobny do ustroju notariatu w innych krajach prawa łacinskiego, czyli wywodzących swoje prawo cywilne z prawa rzymskiego. Nie należy mylić notariuszy Europy kontynentalnej (ang. "notary of civil law") z notary public funkcjonującymi w krajach anglosaskich (głównie USA, Wielka Brytania i Irlandia).

Notariusz za swoje czynności pobiera taksę notarialną, opłatę ustalaną rozporządzeniem ministra, która jest uzależniona od typu czynności i wartości przedmiotu czynności notarialnej. Poza tym notariusz jest płatnikiem (czyli poborcą) podatku od czynności cywilnoprawnych i podatku od spadków i darowizn oraz pobiera i odprowadza do sądu opłaty sądowe.

Notariusz w zakresie swoich uprawnień działa jako osoba zaufania publicznego, korzystając z ochrony przysługującej funkcjonariuszom publicznym. Czynności dokonane przez notariusza mają charakter dokumentu urzędowego. Przy dokonywaniu czynności notarialnych notariusz jest obowiązany czuwać nad należytym zabezpieczeniem praw i słusznych interesów stron oraz innych osób, dla których czynność ta może powodować skutki prawne. Rolą notariuszy w systemie prawnym Rzeczypospolitej Polskiej jest zapobieganie sporom sądowym poprzez zapewnienie pewności i bezpieczeństwa obrotu.

* sporządzanie aktów notarialnych
* sporządzanie aktów poświadczenia dziedziczenia
* sporządzanie poświadczeń:
o własnoręczności podpisu
o zgodności odpisu, wyciągu lub kopii z okazanym dokumentem
o daty okazania dokumentu
o pozostawania osoby przy życiu lub w określonym miejscu
* doręczanie oświadczeń
* spisywanie protokołów (np. walnych zgromadzeń organizacji społecznych, spółek),
* sporządzanie protestów weksli i czeków,
* przyjmowanie na przechowanie dokumentów, pieniędzy i papierów wartościowych,